Stanford Invitational 10.000m

Noah-Schutte-Stanford-Invitational-10000m-201701-apr-2017 – Normaal zijn mijn blogs wat uitgebreider en over een wat langere periode, maar na de vele reacties op mijn 10.000m gisteren leek het me wel leuk om deze ervaring even met jullie te delen! Laat ik meteen ook even zeggen dat de race terug te kijken is op mijn Facebook pagina, met commentaar en al. Erg leuk en handig die technologie van tegenwoordig!

 

De baan van Stanford staat bekend als één van de beste plekken ter wereld voor lange baanafstanden. Dit vanwege de perfecte omstandigheden die je niet op veel plekken tegenkomt. Overdag is het 20°C met een licht briesje en richting de avond koelt het af tot ongeveer 15°C en is het praktisch windstil. Hierdoor reizen er jaarlijks vele atleten af naar Palo Alto om een mooie tijd neer te zetten. Dit weekend was de Stanford Invitational, waar vooral universiteitslopers mee doen (maar zeker ook een aantal professionals). Over een maandje is hier met Payton Jordan een wedstrijd met nog hoger niveau en een grote groep internationale toppers. Goed moment voor velend om zo aan het begin van het seizoen een mooie kwalificatietijd neer te zetten voor EK, WK of Olympische Spelen.

 

Toen ik besloot om in Portland te gaan studeren wist ik dat mijn trainingsgroep elk jaar met een groepje afreisde naar deze wedstrijd. Vandaar ook dat ik deze dag al lange tijd met rood in m’n agenda gemarkeerd had staan. M’n mislukte crossseizoen was een beetje jammer, maar gelukkig heb ik sinds het nieuwe jaar goed op kunnen bouwen en zag ik ik deze 10 met veel vertrouwen tegemoet. Gelukkig maar, want bij een 10.000m is je hoofd net zo belangrijk als je benen. Dit was voor mij de 5e keer dat ik 25 rondjes mocht doen op de baan en inmiddels heb ik dat dus wel door. Er is geen baanafstand waarbij je zo veel tijd hebt om te twijfelen aan je kunnen en waarbij je lichaam zo vaak zegt dat het wel even wat rustiger mag. Een goede mindset is daarom essentieel en kan beter niet onderschat worden.

 

Donderdagmiddag stapte we in het vliegtuig naar San Jose, wat vlakbij Palo Alto ligt. Naast het mooie weer was het gebied ook erg mooi groen en dat kon ik wel waarderen. Daarnaast is de campus van Stanford wonderschoon. De dag van de race sprak ik een oud loopmaatje van me (Casper Vroemen) die in de buurt woont en hij vertelde ook hoe iedereen grapt over de perfectie van elke grasspriet op de campus. Maar goed, na een kort rondje loslopen op de campus en even wat versnellingen op de baan (niks lekkerder dan versnellingen met spikes in de zon) was het al tijd om te gaan dineren. Na een goed bord pasta gingen we dan eindelijk naar ons hotel.

 

Als je race pas om 22:43 begint, dan is “race day” een lange dag. Beetje loslopen, beetje eten en vooral heel veel op bed liggen in je hotelkamer. Het voelt een beetje als een leeuw die in z’n kooi gehouden wordt, wat op zich geen slecht gevoel is. Het waaide overdag nog best heftig, maar coach stelde ons gerust dat de “magie van Stanford” toe zou slaan en er geen zuchtje wind zou zijn tegen de tijd dat we mochten lopen. En dat was ook zo. Toen het eindelijk tijd was om in te gaan lopen waren de omstandigheden perfect. Mijn benen voelden zelfs goed, waar ze normaal eigenlijk erg loom voelen voor een wedstrijd.

 

Er was een haas die weg ging op tempo 29:10, precies de tijd waarop ik weg wilde gaan. Tegelijkertijd had ik ook de EK onder 23 limiet (29:35) in m’n hoofd. Mocht ik me op een gegeven moment erg slecht voelen zou ik het wat veiliger spelen door het tempo een beetje te laten zakken en me op die 29:35 te richten. Maar gelukkig gin de race top. Beetje achteraan beginnen en langzaam opschuiven. De eerste 4km voelde ik me super, en ik zat lekker in de flow tot ongeveer 7km. Toen begon het wel zwaar te worden. De laatste 2km leken bijna net zo lang als de eerste 5. Gelukkig nam iemand het van me over na een tijdje kopwerk gedaan te hebben. De laatste ronde kon ik nog twee keer schakelen en zo als 7e eindigen in een mooie 29:05!

 

Het was erg leuk dat ik meteen veel positieve reacties kreeg. Anne had mijn race live gestreamd op Facebook en dat viel wel in de smaak! Ik heb een stuk teruggekeken en ben het met jullie eens, ze deed het erg leuk. Aangezien ik nog energie in overvloed had en het “alleen” voor deze Nederlander midden in de nacht was, kon ik m’n enthousiasme lekker kwijt bij vrienden en familie. Ik had dus wel een wat korte nacht, maar een goed ontbijt helpt erg en inmiddels zit ik alweer in het vliegtuig terug! Tijd om te herstellen van deze race en over twee weken terug naar California voor een 3000m steeplechase bij de Mt. SAC Relays!

 

Groetjes vanuit tussen de wolken,

Noah

 

1 Comment on “Stanford Invitational 10.000m

  1. Wat heerlijk om zo in de wolken te kunnen zitten :-)! Beretrots op je :-)!

Comments are closed.